Ceyhan dün sadece bir maç kaybetmedi…
Bir şehrin yıllardır omuzlarında taşıdığı umut, bir penaltı noktasında diz çöktü.
Bir zamanlar futbolcuların ekmek bulamadığı, memleketine dönecek yol parasını dahi cebinde taşıyamadığı bir kulüpten bugünlere kolay gelinmedi. Bu şehir o günlerde Ceyhanspor’a sırtını dönmüştü. Tribünler sessizdi, sokaklar umursamazdı. O gün dönemin Kaymakamı Bayram Yılmaz devreye girmese belki de kulübün kapısına çoktan kilit vurulmuştu.
Sonra bir adam çıktı…
Fahrettin Varlı…
Asrın felaketinin yaşandığı, herkesin kendi derdine düştüğü bir dönemde elini taşın altına koydu. İlk sezon bocaladı, evet… Çünkü ortada düzen yoktu, umut yoktu, sahip çıkan yoktu. Ama sonra öyle bir düzen kuruldu ki; artık hiçbir futbolcu alacağını düşünmedi, hiçbir genç oyuncu aç yatmadı, hiçbir futbolcu “yarın ne olacak?” korkusuyla uyumadı.
Bu şehir belki şampiyonluk görmedi ama ilk kez aidiyet gördü… Emek gördü… Vicdan gördü…
Sonra yalnız değildi artık.
MEMAK Yönetim Kurulu Başkanı Atilla Mete çıktı yanında durdu. Omuz omuza verdiler. Birileri konuşurken, onlar çalıştı. Birileri uzaktan ahkâm keserken, onlar çocuklarının rızkını Ceyhanspor’a kattı.
Ve bir isim daha vardı…
Ceyhan Kaymakamı Ramazan Kurtyemez…
Bazen bir taraftar gibi bağırdı tribünde…
Bazen bir kulüp başkanı gibi mücadele etti…
Bazen de bu şehrin öz evladı gibi sarıldı Ceyhanspor’a…
Sadece üç kişiydiler.
Koca şehirde sadece üç kişi…
Ama inanmışlardı.
Dün sentetik sahada tribünler tıklım tıklımdı. Oturacak yer yoktu. Panzerler bir saniye susmadı. Çünkü bu şehir ilk kez bir takıma değil, emeğe inanıyordu.
90 dakika geçti…
Uzatmalar geçti…
Ve kader yine penaltılara kaldı…
Topun başına Fevzi Delikanlı geldi.
Geçen yıl da aynı acıyı yaşamıştı. Belki o an ayağında sadece top yoktu; koca bir şehrin duası, üç adamın üç yıllık emeği, gecesi gündüzü vardı.
Vurdu…
Olmadı…
Ve o anda sadece bir penaltı kaçmadı.
Bir şehrin yüreği sessizce yere düştü.
Ama şimdi dönüp soruyorum…
Ne yapsaydı Fahrettin Varlı?
Penaltıyı kendisi mi kullansaydı?
Ne yapsaydı Atilla Mete?
Sahaya girip kaleye kendisi mi geçseydi?
Bu şehir yıllarca sahipsiz bırakılmışken bugün borcu olmayan, futbolcusu aç yatmayan, kümede kalma savaşı vermeyen bir takım varsa; bunun adı başarısızlık değil, alın teridir.
Bugün Ceyhanspor’a talip olan çok…
Çünkü artık ortada enkaz değil, emek var. Düzen var. Umut var.
Ama unutulmasın…
Kötü günde taşın altına elini koyanlar belliydi.
Şimdi son penaltı noktada duruyor.
Topun başında ise göreve geldiği ilk günden beri Ceyhanspor için mücadele eden Kaymakam Ramazan Kurtyemez var.
Kaleye geçmek isteyen varsa…
Buyursun gelsin…
0 
0 
0 
0 
0 
0 
